خانه > مذهبی > مراسم تعزیه خوانی

مراسم تعزیه خوانی

//
امکان درج نظر وجود ندارد

تعزیه زبان اشارت و اشاره ها، باغ نشانه هاست: استواری بشر است بر پاسداری هنرمندانه از ارزشهایش. تعزیه، تبلور هنر، تمدن و داشته های ارزشمند ملت ها است: آنهایی که می کوشند شرح رد و پای عشق در تاریخ را به شایستگی تصویر کنند.

تعزیه یا شبیه خوانی: به نوعی نمایش مذهبی و سنتی ایرانی شیعی گفته می شود: تلاش هنرمندانه بشر برای به تصویر کشیدن روایت عشق که بیشتر درباره شهادت امام حسین (ع) مصائب اهل بیت است. چون اهمیت هنرمندانه خواندن اشعار در تعزیه بیش از روش اجرا و نمایش واقعه هاست به آن، در قیاس با روضه خوانی، تعزیه خوانی نیز گفته اند.

پیشینه تعزیه: محققان به آئین هایی مانند مصائب میترا، سوگ سیاوش و یادگار زریران نسبت داده اند. صورت تکامل یافته تر و پیچیده تر سوگواری های ساده شیعیان سده های نخستین برای شهدای کربلاست. از سوگواری مسلمانان، سوگواری های دوره آل بویه مشهور است. اما اوج تکامل تعزیه را دوره ناصر الدین شاه می دانند. در آن دوران تعزیه خوانی شغلی دولتی به حساب می آمد و تعزیه خوانان زیر نظر (معین البکا)ی دربار، در برابر شاه و درباریان فعالیت می کردند.

پارسه، هفته نامه خبری-تحلیلی (نشریه داخلی میراث فرهنگی) شماره ۱۸۱، ۳/۱۲/۸۷

حجت کلانتری


- جهت ارسال نظر نوشتن نام ، ایمیل و وبلاگ ضروری نمی باشد .
- نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی همچنین نظرات ارسالی غیر از زبان پارسی یا غیر مرتبط با مطلب منتشر نمی‌شوند .
- نظرات منتشر شده در این پایگاه صرفا بیانگر دیدگاه کاربران می باشد .